Matchverslagen
Assebroek won de toss en begon de wedstrijd met een stevige wind in de rug. Dit zou hen geen windeieren leggen. Eendracht presteerde zwak tijdens die eerste helft waardoor de rust bereikt werd met een 0-4 achterstand. Drie vervangingen aan de rust en een andere mentaliteit in de tweede helft bij Eendracht dat man op man ging spelen achteraan. Xavier Vandenberghe, Dieter Casier en Sam Simpelaere via strafschop konden de stand op 3-4 brengen. Eendracht ging nog op zoek naar meer maar de vele doelkansen werden niet benut. Spijtig en misschien onnodig puntenverlies. (Gele kaarten, Sam Cuylle en Maarten Deraedt)
Spektakel in het tweede bedrijf. De streekderby tegen Arendsvrienden is immer prangend, vol commotie en spanning. En deze keer was het niet anders. Eendracht begon het best aan de partij, doch de eerste kans was voor blauw/zwart. Lapere ontsnapte, maar oog in oog met gelegenheidsdoelman Dieter Casier kon deze laatste met een supersave de nul op het bord houden. De thuisploeg combineerde het felst, monopoliseerde de bal en kwam vroeg op voorsprong. Kristof wist met een heerlijke hoge krul de debatten te openen, 1-0. In het verdere verloop van de eerste helft zagen we een thuisploeg die het meest aan de bal was, op zoek naar een tweede treffer. Het spel verliep eerder traag, bij wijlen rommelig. Doelgevaar zat er niet in. De bezoekende defensie gaf geen krimp en ook Jens Ryckeman stak het gevaar Lapere in zijn broekzak. Kort voor de rust viel er dan een goal uit de lucht. Een misverstandje van doelman Dieter, het leer kwam bij Roels terecht en die trapte de 1-1 tegen het net. Eendracht karig beloond halfweg. De acteurs hadden hun adem gespaard. Want, zo kabbelend het duel voor rust verliep, zo denderend ging het er na de pauze aan toe. Het begon met een open kans voor Ambros, hij plaatste naast. Enkele tellen later stond paars/wit weer op voorsprong. Ambros knikte de 2-1 tegen de touwen (met behulp van doelman Dedeyne). Nog eens vijf minuten later ontsnapte diezelfde Ambros opnieuw en knalde snoeihard de 3-1 op het bord. Wie dacht over en out had verkeerd gedacht. Want in diezelfde minuut, terwijl Eendracht nog nagenoot, kon Deschuyter met een lage harde schuiver overhoeks de aansluitingstreffer aantekenen. Eendracht zwalpte en wankelde nu, Arendsvrienden denderde voort. Eendracht trachtte met kort spel een opening te vinden maar zag ieder balverlies gevolgd worden door een blitz counter van de blauwtjes. Kort daarop stond het opnieuw gelijk. Vanacker Glenn probeerde het van ver en scoorde de 3-3 (ook met behulp van de doelman). Arend wou nu erop en erover. Was veel virieler in de duels, brak supersnel uit, telkens met veel manschappen en kreeg zijn kansen. Eendracht had echter een geheim wapen, in casu Dame Fortuna. Want al zag de thuisploeg nu alle kleuren van de regenboog, het geluk bleef aan zijn zijde. Eerst kopte namelijk Lapere van op 1 meter tegen de paal, even later trof ook de doorgebroken Viveey de staander. Sensatie troef dus want ook doelman Casier deed zijn duitje in het zakje met twee superreddingen. . Hij sloeg een ziedende knal van Deschuyter in corner en bleef nog eens meester in een man tegen man situatie met Lapere. De laatste tien minuten begonnen vele benzinetanks leeg te lopen en kon Eendracht het evenwicht herstellen. Mede door Dennie was de rust opnieuw in de ploeg gekomen en kon het nog gekanteld zijn in Torhouts voordeel. Sander Bauwens kreeg immers op zijn beurt ook nog twee mogelijkheden. Zijn eerste plaatste hij met links over en finaal kwam hij (na een subtiel pasje van Kristof) oog in oog met de doelman. Doch Dedeyne had het laatste woord en kon redden. Aldus bleef de gelijke stand op het bord. We zagen een gezapige eerste helft, gevolgd door een spetterende en superspannende tweede. Een wedstrijd die evengoed kon eindigen op 5-3, 3-5 of 5-5. Maar me dunkt kon iedereen, gezien het aantal kansen aan beide zijden zich vredig neerleggen met deze puntendeling. Typische derby!
Slagzij gemaakt. Ondanks enkele periodes van degelijk voetbal, bleek Eendracht finaal niet opgewassen tegen runner-up Excelsior. In de eerste twintig minuten mocht wit/paars gerust zijn voet naast die van zijn tegenstander plaatsen, beide teams hielden elkaar perfect in evenwicht. Hete standjes voor doel zagen we echter niet, de middenstrook bleef het geliefkoosde speelterrein. Eendracht probeerde het voornamelijk via de rappe flanken Claude en Dries, terwijl geel/zwart het centrum voor zijn rekening nam. Plots kwam de thuisploeg op voorsprong. Een misrekening, een carambole en Obreno strafte genadeloos en fraai af, 1-0. De bezoekers kregen een mentale tik, de thuisploeg een boost. Excelsior voerde nu het hoge woord. Voor gevaar zorgen zat er wel niet in, Bert bleef verder tot aan de rust werkloos. Net als zijn collega aan de overkant trouwens. Na de pauze ging Eendracht op zoek naar de gelijkmaker en die kwam alras tot stand. Kristof zonderde subliem Andy voor de doelman af die redding kon brengen, maar Zutterman loste het leer bij de daaropvolgende hoekschop en Philippe stond op de goeie plaats, 1-1. Eendracht kreeg geloof en hoop dat er misschien iets te rapen zou vallen en voetbalde lustig mee. Toen echter een diepe bal over alle hoofden heen ging, stond geel/zwart via een perfect lobje weer op voorsprong. Het rustige vaarwater was voorbij. Eendracht zette de patrijspoorten open, nam risico’s en gaf ruimte weg. En dat moet je bij Excelsior nu echt niet doen. Want zie, tien minuten later waren de bezoekers afgetroefd daarvoor en stond het al 4-1. Telkens doemde een spits alleen op voor Bert, twee maal wist hij nog een treffer te vermijden maar ook even veel keer was hij kansloos. Eendracht trachtte met enkele frisse invallers het tij te doen keren, het schip lag echter al op zijn zij. Na een leuk driehoekje wist Kristof met een harde schuiver nog de stand draaglijker te maken, 4-2. En even later luidde de alarmklok nog eens. Andy vond eerst de doelman op zijn weg, kon hernemen maar zag zijn doelrijpe inzet ternauwernood van de lijn geveegd worden. Dieter Casier kopte vervolgens de hoekschop nipt over. Het slotakkoord was voor Obreno, die andermaal op wandel ging door de paarse defensie en koelbloedig de eindstand op het bord zette, 5-2. Meteen zijn vierde goal van de namiddag. Met die grote nederlaag in de achterzak mocht Eendracht naar huis toe, al bood het team veel beter repliek dan de cijfers laten vermoeden. Excelsior blijft een titelkandidaat en toonde vandaag weeral waarom: ze benutten de ruimte uitstekend en verzilveren hun kansen optimaal. Vermelden we nog de beresterke partij van Andy. Volgende week revanche in de derby tegen de Arendsvrienden. (Gele kaart, Dieter Casier)
Welkom in 2012. Altijd mooi om een nieuw jaar te beginnen met een rasechte derby. En Eendracht wist vandaag in een spannende tweede helft het laken naar zich toe te trekken. Beide teams begonnen voorzichtig, het wedstrijdbegin verliep rommelig. De omstandigheden waren dan ook niet ideaal. Er stond een strakke bries en de mat was vettig. Er gleed dus nu en dan eens eentje uit, een controle was al eens verkeerd door een gekke capriool en een verre voorzet kwam geregeld niet ter bestemming door een ruk van de wind. In een evenwichtig eerste bedrijf kon de thuisploeg toch een paar keer dreigen. Sam klom hoog maar kon net niet bij de bal en in een en dezelfde fase (even later) luidde de alarmklok drie maal. Doch het doelvlak bleef ongeschonden doordat Andy de derde poging te hoog mikte. Aan de overzijde begon Schotte aan een lange rush en kon uiteindelijk ternauwernood afgestopt worden. Philippe greep kordaat in en kon het gevaar bezweren. De stand bleef maagdelijk blank, al kreeg Dries nog een schietkans maar zijn bal werd afgeblokt. Brilscore aan de rust, de tenoren hielden elkaar in evenwicht. In de aanvangsseconden van de tweede helft werd de bordjesman dan toch aan het werk gezet. Bezoekende goalie Vanraepenbusch loste een schot van Ambros, Andy was ter plaatse bij de rebound en wist deze tot dan gesloten partij te ontgrendelen, 1-0. De bezoekers in groen/wit waren ietwat van slag terwijl paars/wit vleugels kreeg en de wet begon te dicteren. Tien minuten later werd de marge vergroot. Ambros ontsnapte op links, legde breed voor Sam die was geïnfiltreerd en deze laatste schoof fijntjes met zijn linker het leer in de korte hoek tegen de touwen, 2-0. Eendracht rook de zege en ging nog een tiental minuten op zijn elan door. Xavier prikte nog eens een balletje tussendoor, Ambros vertrok maar stuitte op een fluitsignaal. ’t Zal heel nipt geweest zijn. Stilletjes aan begon Houtland de touwtjes in handen te nemen, op zoek naar eveneens een treffer. Bert wist echter met alle hoge ballen raad en verder bleef de paarse defensie oninneembaar. Nicolas op de libero deed het prima, autoritair en zonder franjes. Een kwartier voor tijd viel er letterlijk een goal uit de lucht. Op een hoge bal kon Desimpel net voor de vuisten van Bert de aansluitingstreffer scoren, 2-1. Een minuut later stond het bijna gelijk toen Bert Lingier moederziel alleen mocht aanleggen. Gelukkig knalde hij hoog over. De bezoekers speelden nu va banque, Eendracht moest alle hens aan dek roepen om die kleine voorsprong vast te houden. Kansen gaven ze echter niet meer weg, alle druk van Houtland ten spijt. Aan de overzijde lag er veel ruimte om te counteren, maar die kon nimmer benut worden daar het ganse team zich moest beperken tot tegen houden en stand houden. Houtland vond geen opening meer, bij Eendracht werd het laatste fluitsignaal wel met een grote zucht van opluchting onthaald. Want: een stadsderby is en blijft een stadsderby. We zagen een faire tweestrijd, een correcte leiding, twee teams van goede wil en misschien een gevleide doch al met al terechte zege van het team dat het best is omgesprongen met het schaarse doelgevaar. Eendracht dus. Bijgevolg de vijfde partij op rij zonder verlies. Op Excelsior volgende week wacht waarschijnlijk een team dat revanche wil voor die eerdere nederlaag in de heenronde. (Gele kaart, Philippe Vandycke)
Eendracht speelt voor hinderpaal. Cavalier seul Octopussy (slechts twee verliespunten tot vandaag) werd twee punten afgesnoept van een gedreven spelende thuisploeg. De kampioen in spe koos om te starten met rugwind teneinde zo snel mogelijk het verschil te maken. De goudgelen begonnen dan ook full speed, hielden het tempo strak en hoog en waren fysiek sterk in de duels. Eendracht moest achteruit maar bood degelijke repliek en hield stand. Meer zelfs, op het kwartier stond wit/paars plots op voorsprong. Stijn versloeg de bezoekende doelman met een zondag schot. Daar waar die dacht (zoals velen) dat het leer over zou waaien, 1-0. Lang kon Eendracht daar echter niet van genieten want 1 minuut later was alles te herdoen. Swimberghe wist met een fraaie zwevende vrijschop voorbij de tevergeefs zwevende Klaas de stand weer gelijk te brengen, 1-1. Octopussy wilde erop en erover, doch prijsschutter De Groote kon alsnog in de tang gehouden worden. En toen hij zich toch eens kon loswurmen en ontsnappen werd hij gestopt door het fluitsignaal van de ref, die vrijschop gaf (?) in zijn voordeel. Anderzijds, aan de overkant werd ook een doelpunt dubieus afgekeurd (de bal zou over de achterlijn geweest zijn?). Verder zagen we een eerste helft waarin Octopussy jaagde op een treffer en Eendrachts middenveld en defensie gesloten bleef en geen krimp gaf. Vijf minuten voor de rust echter kwam er een donkere wolk over: Klaas haalde al glijdend (al dan niet) een doorgebroken speler onderuit en kreeg rood. Kaizer kwam nu op doel te staan. Eendracht een volle helft met tien bijgevolg. En opnieuw startte na de koffie Octopussy fel ten einde het varkentje rap te wassen. Maar zoals zo dikwijls staken bij die tien overblijvenden iedereen een tandje bij en vochten als leeuwen. De thuisspelers streden voor elke morzel grond en voor iedere bal. De leider probeerde het op alle manieren maar beet zijn tanden stuk. Alle hoge ballen werden naar veilige oorden weggekopt en verscheidene doelschoten strandden telkens op een been of zo. Dieter redde een doelrijpe bal en Willems probeerde een lob maar deed het te overhaast. Af en toe kwam Eendracht eens zijn neus aan het venster steken, eenzame ridder Andy kreeg een mogelijkheid maar besloot te zwak. De gelijke stand bleef op het bord staan en Eendracht geloofde nu voluit in die stunt. De rangen bleven gesloten en Octopussy vond maar geen opening. Eendracht brak nog 1 maal uit, maar Andy kwam een schoenlengte te kort om te scoren. Eerlijk is eerlijk, dit zou wel te veel van het goede geweest zijn. Het slotoffensief van de geelhemden bracht niets meer op, al moest Kaizer nog eens op al zijn kunnen beroep doen om een zekere treffer te verijdelen. Met een flukse handbeweging sloeg hij een lage vrijschop uit het hoekje. Zo werd afgesloten met een puntendeling. Voor het sterke Octopussy, dat wel niet au grand complet op het veld stond, is dit slechts een accident de parcours want dit team stevent regelrecht op de titel af. Voor Eendracht is dit een onverhoopt punt, behaald door het enorme strijdershart van de spelers. Proficiat! (Gele kaart Jelle Demuynck, rode kaart Klaas Gevaert)
Het venijn zat in de staart. Het talrijk opgekomen publiek heeft vandaag een hoogst aangename derby tussen de twee Torhoutse protagonisten mogen aanschouwen. En dit onder een kundige leiding! Finaal werden de punten eerlijk verdeeld. Groen/wit startte met de wind als bondgenoot, trachtte de defensie af te tasten, doch Eendracht had het zo niet begrepen en bleek van meet af aan attent en strijdlustig. Geen lange halen noch verre ballen, beide teams probeerden met verzorgd en academisch voetbal over de grond in de zone van de waarheid te komen. Eendrachts middenveld bleek goed geïnspireerd. Manuel, Dries, Kristof en Maarten maalden talloze meters, terwijl Sam en Jeroen het gevaar Lingier in de knip wisten te houden. Houtland bekend om zijn snelle uitvallen, kreeg toch wel zijn kansen. Schotte knalde echter een wenkende mogelijkheid naar het zwerk. En doelman Klaas wist met een sublieme save een harde rake kopbal van Lingier over de lat te slaan. Grote klasse! De kans kreeg Vanthournout. Alleen op weg verstuurde hij een hoge lob die (gelukkig voor Eendracht) te fel botste en nipt over ging. Denk nu niet dat Eendracht geen woordje meesprak in het debat, doch voor gevaar zorgen zat er niet in. Alhoewel, Andy moest in de slotminuten net te hoog reiken om doeltreffend te kunnen zijn. Blanco ruststand bijgevolg. Na de pauze en met de wind nu op de kanten, stak Eendracht sterk van wal. Een geplaatste bal van Claude (gepakt) en een loeier van Andy (over) waren de eerste waarschuwingen. Geleidelijk aan nam Eendracht bezit van het middenveld en benutte de ruimte, vooral op rechts via kilometervreter Dries. Het bleef een aangenaam kijk stuk om volgen, beide teams deden hun stinkende best om de derby in hun voordeel te beslechten. Xavier werd eens op pad gestuurd, maar zag zijn subtiel lobje net naast huppelen. Naarmate de tijd verstreek, begon het aanvallend compartiment van Houtland meer en meer te sputteren. Eendracht bleef kordaat de duels winnen en maakte zich op voor de genadestoot. Tien minuten voor tijd werd de nul van het bord geveegd. Een snelle uitval op rechts, Kristof stuurde Dries weg op de flank. Diens hoge voorzet naar de tweede paal werd door Andy heerlijk overhoeks in het zijnetje gekopt voorbij de machteloze Vanraepenbusch, 0-1. En in dezelfde minuut kon hij de match definitief in het slot gegooid hebben. De thuisdoelman kon echter zijn pegel met links nog uit zijn doel ranselen. Met de moed der wanhoop toog Houtland nog in de aanval, Eendracht gaf echter geen krimp. De defensie loste alle klusjes op. De wedstrijd leek uit te draaien op een paars/witte zege, doch drie minuten voor het laatste fluitsignaal volgde de anticlimax. Een thuisspeler verstuurde vanop links een voorzet, en er was niemand van zijn team gevolgd. Maar met een ongelukkige reflex stak Sam Cuylle er zijn voetje tegen en verschalkte zo zijn eigen doelman, 1-1. Erg jammer voor Sam, hij had voor de rest uitstekend gevaarlijke man Lingier in de tang weten te houden. Zo eindigde dit duel nogmaals op een billijk gelijkspel. Elk team had een helft waarin ze kansen wisten te verkrijgen. Eendracht kon er eentje verzilveren, Houtland had Dame Fortuna aan zijn kant met die owngoal. Dit was van het beste wat er in Torhout op amateurniveau te zien is en in die pittige doch uiterst faire derby brachten beide elftallen propaganda voor het liefhebbersvoetbal in de Sparrestede! (Gele kaart Manuel Cuylle)
Een kloof geslagen. In dit duel tussen twee teams uit de kelder van de rangschikking wist Eendracht de zege in de wacht te slepen. Maar er diende daarvoor wel veel arbeid verricht te worden. De match begon met een kans voor Kristof van dichtbij, de doelman weerde in hoekschop. Beide teams tastten voorzichtig elkaar af, voor gevaar zorgen zat er nog niet in. De bezoekers kwamen niet in de buurt van het doel, beresterke cipiers Maarten en Jens riepen alles en iedereen kordaat een halt toe. Ook de defensie van de groentjes gaf geen krimp. Bijna nam wit/paars voorsprong: Sander borstelde een vrijschop naar de verste hoek, de lat stond echter in de weg. Na een goed halfuur was het dan toch zover. Jens en Maarten lanceerden een snelle counter, Sander liet door en Andy schoot de breedtepas koelbloedig tegen het net, 1-0. Deze minieme voorsprong voor het thuiselftal werd meteen de ruststand, aangezien de debatten verder over het algemeen op de middenstrook werden gevoerd. Na de pauze kwamen de bezoekers het best uit de kleedkamer en Eendracht moest achteruit. De groentjes gingen wat hoger spelen en onder impuls van hun uitmuntende skipper Brendonck maakten ze jacht op de gelijkmaker. Doch Eendracht stond pal. Het middenveld werd wel achteruit gedreven, soms overspoeld. Maar tegen de betere techniek van Groene Elf plaatste Eendracht veel overgave, onverzettelijkheid en borst vooruit in elk duel. Toch kwam groen/wit langszij. Bert kon een lage vrijshop onvoldoende wegwerken en Slabbinck benutte de rebound, 1-1. Eendracht was wat van slag maar hield (bijwijlen met hangen en wurgen) stand. Twintig minuten voor tijd kleurde de hemel weer blauw. Man off the match Nicolas (vandaag samen met Jens de beste speler in wit/paarse outfit) stoomde op links door en versloeg met een perfecte schuiver de uitgelopen doelman, 2-1. De bezoekers kozen daarop voluit voor de aanval en begonnen risico’s te nemen. Maar dat was een kolfje naar de hand voor Eendracht. Met een enorme wilskracht, vastberadenheid en discipline wist Eendracht alle aanvallende bezoekende impulsen te fnuiken. En tevens op tijd en stond aan de overzijde gebruik te maken van de geboden ruimte. Tweemaal echter kon een vlijmscherpe counter net niet verzilverd worden, daar waar een simpele aflegger aangewezen was. Ook schoot Andy nog eens nipt voorlangs toen hij alleen op pad was gestuurd. En ook Dries kende tegenslag toen hij zijn kans ging, voor de tweede maal was de lat de grote spelbreker. Zo bleef het spannend tot op het eind, maar Eendracht gaf niks meer weg en hield de punten in Torhout. Moeizaam, oké, maar niet echt onverdiend. Want had Groene Elf (vooral na de rust) al met al het betere van het spel, dan had Eendracht de kansen en uiteindelijk ook de goals. De wedstrijd werd in de slotminuut nog ontsierd door dubbele natrap van de tegenstanders na een fout van Wim Gevaert, jammer genoeg en onbegrijpelijk slechts met geel bestraft! Volgende week volgt dan de derby op TG Houtland om te zien wie (voorlopig) ploeg van ’t stad wordt. (Gele kaart: Ryckeman Jens, Gevaert Wim, Deraedt Maarten en Dumoulin Nicolas)
Probleemloos het mandje vol. Tegen het zwakke broertje uit de reeks ging Eendracht onmiddellijk op zoek naar een vroege opener. Na tien minuten was het zover, Dries kon eenvoudig binnentikken na een snedige aanval via Kristof en Claude, 1-0. Maar had de thuisploeg al eens geluk gehad bij een foute terugspeelbal (net naast), toch kwam blauw/geel op gelijke hoogte toen Bekaert een verkeerde beoordeling van Sam Cuylle koelbloedig afstrafte, 1-1. Verder kwamen de bezoekers in het eerste bedrijf niet meer in de buurt van Bert. Eendracht kneep ze bij de keel en loste die houdgreep niet meer. Kalvarieberg werd achteruit geduwd, kon het wel nog allemaal belopen en trachtte met veel mankracht achteraan stand te houden. Op het halfuur was de match dan toch gespeeld. Eerst wist Sander met een vlug voetje de 2-1 op het bord te zetten na doorsteek van Jens Ryckeman, even later knalde Jens zelf vanuit de tweede lijn onhoudbaar de derde treffer tegen het net. Die stand bleef tot aan de rust ongewijzigd doordat wit/paars moeite had om nog bressen te vinden in de blauwe muur. Kort na de pauze deed invaller Manuel ook zijn duitje in het zakje. Hij schoof propertjes nummer vier in de korte hoek binnen. En het doelpuntenfestival ging verder. Bezoeker Huys pikte een vrijschop op en knalde heel fraai al draaiend de 4-2 in de lucarne. Hun hoop was van korte duur want Jeroen plaatste direct daarop een vrijschop in de verre hoek, 5-2. Het bobijntje bij de bezoekers was af, de energietank liep leeg. Eendracht speelde gedecideerder, er werd nu slechts op een helft gevoetbald. Kalvarieberg hield zijn tien veldspelers achter de bal, maar toch werd die falanx meermaals opengereten via goeie flankwisselingen van Jens naar Nicolas. Voor de kijkers was het nu afwachten hoe hoog de score zou oplopen, die werd dan ook systematisch opgedreven. Manuel kopte de zesde binnen (zijn achtste reeds) en ook die andere invaller Andy wilde niet onderdoen. Ook hij wist de doelman twee maal te verslaan. Eerst met een droge knal, even later rondde hij prima voorbereidend werk van Dieter en Nicolas af, 8-2. De teller bleef steken op acht, hoewel dubbele cijfers tot de mogelijkheden behoorden. Andy zag echter nog een treffer afgekeurd worden en verder stond er ofwel ergens een been in de weg, werd de verkeerde keuze gemaakt bij het inspelen, ofwel werd de angel eruit gehaald door een van de vele fouten wat trouwens een bezoeker rood kostte. En doelman Bert? Die was toeschouwer op de eerste rij. Zo eindigde die partij op een ruime 8-2, de derde pandoering op rij voor de rode lantaarn. Kalvarieberg verdient toch een proficiat voor hun moed. En zeker Slabbinck die zich op 53 jarige leeftijd (!!!) weerde als een duivel in een wijwatervat. Voor Eendracht was het just another day at the office. En trouwens ook het moment om het doelpuntensaldo wat op te krikken, wat dan ook gelukt is. (gele kaart Claude Vandenbroucke)
Een wrang gevoel en een zure nasmaak. In de slotminuut verloor Eendracht deze match op een manier die je niet voor mogelijk houdt. Assebroek begon het best aan de partij en was reeds na vijf minuten gevaarlijk. Bert wist nog net een harde precieze vrijschop van Claeys tegen de paal te duwen. Geleidelijk aan herstelde Eendracht het evenwicht en tastte op hun beurt en zonder schroom de blauw/rode verdediging af. Dit leidde vooralsnog niet tot kansen, al krulde Sander wel eens een harde bal over. Ook wit/paars had op zijn beurt pech toen Jeroen eveneens op vrijschop de lat viseerde. Het spelverloop situeerde zich voornamelijk op de middenstrook, beide defensies stonden als een huis. Toch noopte Claude de thuisdoelman tot een sterke save toen hij verrassend naar de korte hoek mikte. Op het halfuur kreeg Sander de kans van de match. Hij snoepte het leer af van de libero en ging alleen naar de keeper toe. Die kon echter zijn inzet beroeren, de bal liep tergend traag naar de doellijn maar kon gekeerd worden. Verder kwam Eendracht niet. En ook enkele hoekschoppen van de thuisploeg deden niet echt de alarmklok luiden. Brilscore aan de pauze dus, al kon Eendracht een minieme voorsprong wettigen. Na de rust kregen we hetzelfde spelbeeld. Een gelijk opgaand duel waarin beide verdedigingen alle pogingen tot een aanval vroegtijdig in de kiem wisten te smoren. Onder impuls van Jeroen, Kristof en Sam Simpelaere verwierf het bezoekende middenveld lichtjes de bovenhand. Maar steriliteit bleef troef. Invaller Dieter Casier probeerde het vanop afstand, de doelman tikte in corner. Ook een loeier van Kristof zoefde net naast. Ook Assebroek kon een paar keer vanuit de tweede lijn vuren, het doelkader werd echter niet gevonden. Bert moest wel eens vlug plat gaan op een bijna te korte terugspeelkopbal, ook een nieuwe vrijschop van Claeys hield hij klemvast. Verder bleven de doelmannen quasi werkloos. En dit uiterst fair duel, dat nooit echt losbrak leek op een logisch gelijkspel af te stevenen. En toen kwam die vermaledijde slotminuut. Met een goal die letterlijk uit de lucht viel. Hoewel een goal, het leek eerder op een scene uit de Comedy Capers. Na een onnodig balverlies op het middenveld volgde een lange haal naar voor. Daar stonden plots twee blauw/roden tegenover 1 verdediger. Claeys rateerde gelukkig zijn schot volledig maar het leer huppelde tot bij Soens. Die schudde al vallend een fausse-queu uit zijn schoenen, maar zag tot ieders verbazing en tot Torhouts verbijstering zijn mislukt schotje tergend traag in het uiterste hoekje tegen het net verdwijnen. Deze afknapper van jewelste verdiende Eendracht niet, want vriend en vijand waren het er over eens dat een puntendeling de enige correcte weergave van deze wedstrijd moest geweest zijn. Wie dit duel gezien heeft, kon moeilijk geloven dat Eendracht op twee na laatste staat. Gedane zaken nemen echter geen keer, volgende week wacht Eendracht een thuisduel tegen de nummer laatst Kalvarieberg. Revanche verschuldigd jongens! (Gele kaart Hemeryck Jeroen en Vandenbroucke Claude)
Even wat ademruimte. Eendracht heeft dit duel in de onderste regionen al met al zonder veel moeite in zijn voordeel beslecht. Beide teams begonnen afwachtend, de wedstrijd kwam traag op gang. Na tien minuten kwam de eerste beroering. Sam Cuylle nam een afvallende bal op de slof en zag zijn knal in de bovenhoek ploffen, 0-1. De eerste treffer voor onze onvolprezen verdediger. Oelem wilde reageren, trok vooruit maar botste op een gesloten wit/paarse verdediging. Mannetjesputters Stijn en Sam C. beten zich in hun tegenstanders vast, Jeroen knapte alle klusjes propertjes op en het hechte centrale blok Sam S. , Kristof en Maarten lieten niemand doorsijpelen. Flankspelers Claude en Dries bleven op en neer gaan om te proberen de spitsen Manu en Sander in stelling te brengen. Eenmaal glipte Vandenbussche door de Eendrachtdefensie doch zijn loeiharde knal ging naast. Dat brak de zwartjes zuur op want even later verstuurde machtsmens Maarten een van zijn telegeleide lange ballen, Manu nam met een simpele fijne hoofdknik de thuisgoalie te grazen, 0-2. Eendracht in een zetel bijgevolg. En het werd nog mooier. Vijf minuten voor de pauze volgde opnieuw zo’n scherpe aanval vanop rechts en Claude was goed gevolgd om de 0-3 tegen het net te duwen. Met deze comfortabele voorsprong kon Eendracht dus de vestiaires opzoeken. Na de onderbreking liet Eendracht het initiatief aanvankelijk aan Oelem over maar zorgde ervoor dat daar geen gevaar uit bloeide. En wat krijgt men dan? Counters. En gingen die snelle aanvallen voor rust meestal over rechts, nu was het de beurt aan Claude op links. Keer op keer werd die sneltrein (na een goede ingreep op de middenstrook) gelanceerd. Telkens kon hij zijn mannetje eraf lopen, doch met zijn voorzetten werd te weinig gedaan. Het moet nochtans niet altijd mooi zijn, het mag ook eens droog en trefzeker. Toch werd de stand nog uitgediept. Een kort driehoekje op rechts, weer zo’n precieze lange bal naar de infiltrerende Sam Simpelaere, die in een tijd de bal klaar legde. Manu schoot zijn zesde van het seizoen binnen, 0-4. Fraaie goal qua voorbereiding. Ook Oelem ging driftig op zoek naar een treffer maar bleef monddood, al moest Bert wel een tweetal keer gepast uit zijn kooi komen en in de voeten duiken. Aan de overzijde besloot Claude nog eens van heel dichtbij keihard tegen de paal. Ook Sam Simpelaere brak nog eens door maar zag zijn lob (van te ver) mislukken. Wellicht was zijn bobijntje af, maar je wilt niet weten hoeveel kilometers hij aan zijn zolen hangen had vandaag. Sterke wedstrijd Sam! De verdiende eerredder kwam alsnog op het bord toen thuiskapitein Claeys een vrijschop vanop de rand van de zestien in de bovenhoek prikte. Daarmee werden de debatten gesloten, Eendracht was blij met die belangrijke zege. Noot: ook de invallers Nicolas en Dieter deden zeker hun duit in het zakje. Noot twee: toen het team aan het zwembad vertrekkensklaar was voor de match, kwamen er twee gestuurde katten aan. Aangepast schoeisel voor poezen hebben wij echter niet! Sneu, want een afspraak is een afspraak en een telefoontje kost weinig!
Opnieuw kortstondige bekeraspiraties. Eendracht heeft geen revanche kunnen nemen voor de nederlaag op de openingsspeeldag. De match startte quasi met een achterstand. In de openingsminuten plofte een vrijschop hard en hoog tegen de touwen achter gelegenheidsdoelman Dieter Casier, 1-0. Zwaneburg ging op zijn elan door en behield het initiatief. Na een tiental minuten herstelde Eendracht enigszins het evenwicht en probeerde hun neus aan het venster te steken. Voor gevaar zorgen zat er echter niet in. Het spel orienteerde zich voornamelijk op het middenveld, beide teams brachten technisch verzorgd voetbal. En veel werk hadden de twee doelmannen niet op te knappen. Na zo’n 25 minuten vier er dan plots een goal uit de lucht. Een te ver getrapte hoekschop werd weer in de doelmond gekopt, er stond er eentje vrij en die poeierde de 2-0 onhoudbaar in het dak van het doel. In het slotkwartier gebeurde er wel ’t een en ’t ander. Een derde thuistreffer werd om onduidelijke redenen afgekeurd. Even later redde Dieter met een fluks handje een gemaakt doelpunt. En net voor de pauze kreeg Sam Simpelaere de kans op de aansluitingstreffer doch besloot te zwak. Om maar te zeggen, de marge kon onoverkomelijk maar ook miniemer geweest zijn. Na de rust ging Eendracht met verste moed op zoek naar eerherstel. De wind was nu hun bondgenoot, wit/paars duwde de turkooizen wat achteruit. Vroeg in de tweede helft was er weer hoop. Jeroen krulde een vrijschop laag en precies langs de muur, het leer plofte diep in het hoekje, 2-1. Eendracht ging nu op dit elan door, speelde hoger en ijverde voor de gelijkmaker. Het team had nu immers niets meer te verliezen en ging zijn kans. Natuurlijk was het opletten geblazen voor de snelle tegenstoten van de thuisploeg. Ambros werd alleen op pad gestuurd doch werd (heel) dubieus afgefloten voor buitenspel. Een cruciale fase, want even later stak een thuisspeler zijn turbo in gang. Hij sprintte full speed twee verdedigers naar de verdoemenis, legde het leer perfect breed en met zijn buitenkant rechts werd die modelcounter fraai afgerond, 3-1. De match was gespeeld. Zwaneburg kon verder naar hartenlust tegenprikken, nette nog een vierde treffer en zag nog een open doelkans naast belanden. Eendracht van zijn kant kon de thuisdoelman niet meer bedreigen. Daarmee eindigt het bekeravontuur na slechts 1 wedstrijd. Eendracht speelde al met al een goede wedstrijd, maar was tandeloos. Zwaneburg gaat verdiend naar de volgende ronde, toonde zich een homogeen en efficient geheel gesteund door een ijzeren defensie. De score echter was ietwat overdreven. (Gele kaart Maarten Deraedt, Jeroen Hemeryck en Sam Simpelaere)
Oef, enfin. En misschien verrassend, maar zeker niet onverdiend. Beide teams stonden sterk tussen de lijnen. Excelsior zoals gewoonlijk, maar ook Eendracht kon opnieuw en voor het eerst rekenen op enkele coryfeeen. De match begon evenwichtig. Eendracht was niet van plan zich nogmaals naar de slachtbank te laten leiden en beet vinnig van zich af. De flanken zochten onvervaard hun mannetje op en combineerden fluks met het centrale duo. De defensie was secuur en stond pal, terwijl het nieuwe spitsenduo door hun snelheid en gedegen stoorwerk meermaals de geelzwarte verdedigers verraste. Na tien minuten was het zover: opzittende Philippe Vandycke ontfutselde de bal, gaf die fraai mee in de loop van Ambros Verschingel die beheerst de 1-0 binnenschoof. Eendracht zag het zitten, ging op zijn elan door en door hun duelkracht en onverzettelijkheid lieten ze Excelsior niet toe hun normaal tiktak spel te spelen. Toch luidde de alarmklok een paar keer: een vrije trap week net genoeg af om naast te gaan. Ook redde Bert een zekere treffer toen hij gepast plat ging op een harde knal. Toch kwamen de bezoekers net voor rust op gelijke hoogte. Bert kon een verre bal onvoldoende wegduwen, Denys verzond een perfect lobje en tekende daarmee de gelijkmaker aan, 1-1. Een doelpunt dat uit de lucht viel, een opdoffer voor wit/paars. Na de pauze verwachtte Eendracht een stormloop maar die kwam er niet. Meer zelfs, Eendracht kon gerust zijn voet naast Excelsior zetten en voetbalde lustig mee. Het bleef dus een aangename tweestrijd tussen twee teams die elk op hun beurt de aanval zochten. Op het uur kantelde de match in het voordeel van Eendracht. Eerst vond Kristof Hap met een subtiel doorsteekpasje Ambros, deze omspeelde de goalie en nette de 2-1. Twee minuten later werd de marge nog uitgebreid. Weer Ambros werd de ruimte ingestuurd, moest wel ver uitwijken langs de doelman doch wist alsnog het leer op het hoofd van Philippe te schilderen. Hoog opverend kopte hij de 3-1 in het hoekje. Excelsior lag op zijn rug, probeerde wel in de aanval te gaan doch de sterke Torhoutse defensie wist met raad met alle ballen en Bert stond er ook nog. Geelzwart toonde hoe langer hoe meer een gelaten indruk, Eendracht echter bleef erg gedecideerd en wilskrachtig. Tien minuten voor affluiten kreeg Stijn een bal tegen zijn arm aangeschoten in de zestien, de ref floot strafschop en Schoonbaert knalde onhoudbaar de aansluitingstreffer tegen de touwen, 3-2. Het werd bijgevolg nog een prangende slotfase. Opnieuw Schoonbaert schoot nog eens nipt voorlangs en aan de overzijde kon Eendracht de geboden ruimte niet verzilveren met een of andere perfecte counter. In de slotseconden kon Bert nog zijn hand onder een loeier plaatsen en zag tot ieders opluchting de bal via de lat terug spatten. Deze fraaie wedstrijd eindigde dus op 3-2. En me dunkt heeft iedereen genoten van het aangebodene. We zagen niet echt het Excelsior van gewoonte, maar we zagen wel voor het eerst het ware gelaat van onze jongens alsook waar het woord Eendracht voor staat. Met deze zege heeft Eendracht die foeilelijke nul van de ranglijst geveegd, de eerste puntjes van deze jaargang staan op het bord. Een dikke proficiat voor het ganse team, way to go boys! (Gele kaart: Philippe Vandycke, Stijn Cool en Dries Termote)
Verslaggever niet aanwezig. (gele kaart Vandenbroucke Claude)
Een mandje vol, en veel commentaar overbodig! Runner-up Driehoek kwam gedreven op het plein om hun vorige misstap goed te maken. En dat loonde onmiddellijk. Reeds na twee minuten wist Floreal immers een hoge bal binnen te knikken, 0-1. Toch deed Eendracht aanvankelijk goed mee, de gelijkmaker kwam echter niet op het bord. Andy vond eerst de doelman op zijn weg, even later rateerde hij een doelrijpe bal. Wit/paars ging daarop zonder instructies vroeg, veel te vroeg, hoger spelen en risico’s nemen. Het schoot daarmee zichzelf in de voet. De poort opende zich wagenwijd, zelfmoord tegen het supersnelle en efficiente spitsenduo van Driehoek. Na twintig minuten was de wedstrijd gespeeld. Coene en opnieuw Floreal tilden de stand naar 0-3, dankbaar gebruik makend van de zee van ruimte die ze kregen. Even later werd het zelfs 0-4 via Vanderspurt. Eendracht zwalpte en zwabberde, het team piepte en kraakte in al zijn voegen. Driehoek was oppermachtig in de omschakeling, etaleerde snelheid, finesse en precisie. Na de pauze, met enkele positiewissels probeerde Eendracht de bakens te verzetten en de stand wat draaglijker te maken. Tevergeefs. De bezoekende doelman kon nimmer bedreigd worden, terwijl zijn bauwhemden in hun vuistje lachten en bijwijlen als een heet mes door zachte boter sneden. Het thuiselftal hing als los zand aan elkaar en kon niet optornen tegen dit aanvallend geweld. Doelpunten bleven niet uit. Danneels en weer Floreal prikten er nog eentje tegen de touwen, 0-6. Bert zag geregeld een blauwtje in de diepte duiken en anticipeerde meermaals attent door op zijn tijd zijn kooi te verlaten. Aan de overzijde was de eerredder (?) Eendracht ook niet gegund. Sander verstuurde een onhoudbare plaatsbal doch het leer zoefde nipt naast. Daarna vonden de bezoekers het welletjes. Coene nette nog wel de 0-7, maar daarbij hield het op. Eendracht was slechts een kwartier echt in de wedstrijd en moest in de resterende tijd vol goede wil proberen de stand zo laag mogelijk te houden. Dit lukte echter niet. Driehoek was te sterk, Eendracht te doorzichtig. Volgende week trekt Eendracht naar Arendsvrienden, een derby. Wordt het niet eens tijd dat er meer aandacht wordt besteed aan de verdediging? En dat in die zone iedereen op zijn plaats speelt en blijft? Want een match is niet gedaan na een achterstand van slechts 1 goal! PS: Het is tien jaar geleden dat Eendracht nog eens een dergelijke pandoering kreeg en met een nederlaag van zeven goals verschil de boot is ingegaan.
Met de billen bloot. Ook in de tweede wedstrijd is Eendracht op een gasbek gelopen. De piepjonge thuisploeg nam van meet af aan het heft in handen en ontwikkelde een stormloop richting bezoekende doel. Wit/paars schrok zich een bult en liet zich al te gewillig overrompelen. Er zat precies geen ziel in het elftal en de Houtlanders kregen dan ook een lesje qua vastberadenheid in de duels, loopvermogen, intelligent gebruik maken van de ruimte en de vrije man. Het was dan ook logisch dat zwart/rood de score opende. Bert redde een eerste kopbal maar had geen verhaal tegen een tweede exemplaar, 1-0. Het balletje werd immers opnieuw voor gebracht, Eendracht stond erbij en keek ernaar. Even later moest Bert zich onorthodox volledig rekken om een owngoal te vermijden. Na een half uurtje eenrichtingsvoetbal was de thuisdoelman nog altijd werkloos gebleven. Daarna ging de storm wat liggen en begon Eendracht voorzichtig in de match te komen en kon zelfs voor gevaar zorgen. Kristof zette Andy alleen voor de doelman, deze pareerde het geplaatste schot. Even later viseerde opnieuw Andy met een perfecte krul de winkelhaak, de doelman zweefde dat balletje subliem naar veiliger oorden zodat de rust werd bereikt met 1-0. Met verse moed en een nieuw spitsenduo kwam Eendracht uit de vestiaires maar die moed zonk alras terug in de schoenen. Een jammer balverlies, een perfecte counter en Clyncke legde het leer panklaar voor Loose die de 2-0 in een leeg doel binnenschoof. De teller van de klok had slechts een ronde getikt. Met de moed der wanhoop probeerde Eendracht het tij te doen keren, ging hoger spelen en stoffeerde meer het middenveld. Breughel kon rustig in de zetel zitten afwachten om op geregelde tijdstippen messcherpe counters te plaatsen. Eendracht herstelde qua balbezit het evenwicht maar kon nimmer gevaar scheppen. Alles stokte aan de zestien. En het restant van de verdedigers had de handen vol met de snelle thuisuitvallen. Doelpunten volgden: Bert interpreteerde tweemaal volledig verkeerd zijn interventies wat Loose en Dendooven de gelegenheid gaf om de stand te verdubbelen, 4-0. Ook werd er nog een thuisdoelpunt heel dubieus afgekeurd. Een eerredder voor de Houtlanders zat er niet in. Het witte team bleef volledig monddood. Eendracht mist compleet zijn start mede door enkele afwezigen, en is bijgevolg op achtervolgen aangewezen. Breughel van zijn kant bewees vandaag betreffende voetbalkunnen, mentaliteit en collegialiteit een heel aangename en fijne aanwinst te zijn voor eerste afdeling. (Gele kaart Dimitri Poriau.)
Ouverture in mineur. Vergeleken met die hoogstaande tornooifinale van afgelopen week stond Eendracht fel vertimmerd op het veld en heeft het vandaag niet kunnen waarmaken. De seizoensopener kwam heel traag op gang, beide teams tastten elkaar wat af. En de loden zon hield het tempo laag. De eerste kansjes waren voor de bezoekers, een kopbal en een klutsbal gingen maar net naast. Wit/paars van zijn kant kon geen gevaar scheppen. Op het halfuur viel er een goal uit de lucht toen Manuel via een turkooizen been de bal in doel devieerde, 1-0. Verder zagen we veel middenveldgerommel tot net voor de rust. Debutant Stijn Vergote mocht alleen op doel af doch stootte het leer te ver voor zich uit en Vermeulen bleef heer en meester in het duel. Een slome, spektakelarm eerste bedrijf eindigde dus met die minieme voorsprong. Kort na de deugddoende verfrissing kon de match beslist zijn. Dieter Casier samen met twee kompanen, glipten door de offside val en presenteerden zich alleen voor de doelman. Doch de aflegger wisten noch Dries noch Claude te verzilveren. Een 100 procent kans weg. En dat brak zuur op want even later zorgde Zwaneburg voor een ommekeer van jewelste. Op vijf (5) minuten tijd vonden zij wel vier keer de weg naar de netten. Slap verdedigen, ongelukkige tussenkomsten, een foutje van Bert en plots stond het 1-4. Huyghe drie maal en Bommerez waren de executeurs van dienst, en eerlijk is eerlijk, die mannen werkten subtiel en prima af. Eendracht was totaal van slag en voetbalde bij wijle zeer gelaten. Slechts Manuel, Kristof en Sam Cuylle haalden hun normaal peil. Daarna gingen de withemden man op man spelen en begonnen holderdebolder te pompen of verzuipen. Zwaneburg werd achteruit geduwd, trachtte met lange halen hun twee snelle spitsen te bereiken. Nog eenmaal moest Bert sterk handelen op een harde schuiver, ook werd hun een geldig doelpunt misgund. Het offensief van Eendracht daarentegen verliep te ongeordend. Veel goeie wil, maar de muur vertoonde geen bressen. Toch kwam Eendracht dichterbij: Claude ging neer in de zestien en Manuel zette feilloos de elfmeter om, 2-4. Eendracht zette nog es zijn rug. De talrijke hoekschoppen brachten echter geen zoden aan de dijk. Al spatte een trefzekere loeier van Dries op een bezoeker te pletter. In de slotseconden wist opnieuw Manuel na weer zo een schermutseling, toch nog eens de doelman te verslaan, 3-4. Meteen het einde. We zagen in dit trage duel een dodelijk efficiënt Zwaneburg en een sputterend Eendracht. Een nederlaag die niet hoefde. Zo start deze nieuwe jaargang met een valse noot. Eendracht verliest slechts voor de zesde maal (op 33) zijn openingswedstrijd. Hopelijk vertoont wit/paars volgende week wel zijn ware gelaat op bezoek bij promovendus Breughelvrienden. (gele kaart: Wim Gevaert)